Οι αντιλήψεις του Δόκτορος Στιλ ήταν επαναστατικές για την εποχή του. Ο Στιλ βασίστηκε επίμονα πάνω σε 4 αρχές.
2.Για τον Στιλ ο νόμος της αρτηρίας είναι απόλυτος. Εκεί που το αίμα κυκλοφορεί κανονικά η ασθένεια είναι αδύναμη να αναπτυχθεί διότι το αίμα είναι ικανό να παράγει ότι χρειάζεται για να εξασφαλίσει την φυσική άμυνα και να παλέψει εναντίον των ανωμαλιών του οργανισμού και γενικά των ασθενειών. Η αρτηριακή κυκλοφορία είναι πρωταγωνίστρια για κάθε άτομο. Μία αρτηριακή κυκλοφορία προβληματική ή μερικώς απούσα διέπει σίγουρα διάφορες δυσλειτουργίες σαν αρχή και παθολογικές καταστάσεις αργότερα.
3.Η δυσλειτουργία συνεχίζει ο Δόκτωρ Στιλ προηγείται της βλάβης. Μία δυσλειτουργία είναι το πρώτο βήμα για να δημιουργηθεί κάποια βλάβη στον οργανισμό μας. Π.χ κάποια αίσθηση ξυνάδας στο στομάχι θα εξελιχθεί σε κάψιμο αργότερα και αν κάποιος δεν επέμβει θεραπευτικά θα συνεχισθεί η εξέλιξη σίγουρα σε κάποιο έλκος του στομάχου ή κάτι χειρότερο.
4.Πρέπει να βρούμε την σπονδυλική βλάβη, να την διευθετήσουμε (ajustement) και η φύση θα θεραπεύσει από μόνη της την υπάρχουσα βλάβη στον μετατοπισμένο σπόνδυλο ή στην άρθρωση που κάναμε την επέμβαση
Κάθε ( modification) τροποποίηση, κάθε πρόβλημα του κυκλοφορικού συστήματος δημιουργεί αναστάτωση στο κινητικό σύστημα ιδίως στο επίπεδο της Σπονδυλικής στήλης. Έτσι εξηγεί ο Στιλ την οστεοπαθητική βλάβη. Δηλαδή μια βλάβη της δομής (σκελετός) επιδρά πάνω στις λειτουργίες του οργανισμού, διότι αυτή η βλάβη εμποδίζει το πέρασμα του νεύρου στο σημείο αυτό.
Εξηγεί επίσης για τις Manipulations (Ανατάξεις) που ανακάλυψε στην πορεία δημιούργησε την νέα αυτή επιστήμη που την ονόμασε Οστεοπαθητική και με την εφαρμογή της είχε άριστα αποτελέσματα πάνω στις υπάρχουσες βλάβες του οργανισμού (μυοσκελετικές, σπλαχνικές, κυκλοφορικές). Την ονομάζει Οστεοπαθητική από τι δυο Ελληνικές λέξεις οστό και πάθηση. Εξηγώντας την ετυμολογία της λέξης η Οστεοπαθητική θεραπεύει τις παθήσεις επεμβαίνοντας στα οστά.
Ο οστεοπαθητικός πιστεύει ότι η υγεία του ανθρώπου υπάρχει χάρις στις αρμονικές δονήσεις του μικρόκοσμου σε σχέση με τον μακρόκοσμο. Η ασθένεια δεν είναι λοιπόν μικροβιακή κατάκτηση ή κάτι άλλο, αλλά η αδυναμία, η πεσμένη, άμυνα του
Οργανισμού δεν μπορεί να ανταποκριθεί εναντίον μιας μικροβιακής επίθεσης η οποία τελικά δημιουργεί την ασθένεια. Ασθενής είναι εκείνος που δέχεται άσχημα τα εξωτερικά ερεθίσματα ή τα μεταφράζει λάθος. Αφήνετε λοιπόν και καταλήγει στην ασθένεια.




